Terapia Integracji Bilateralnej
Metoda integracji bilateralnej opracowana została przez Sheilę Dobie OBE, która chciała nieść pomoc dzieciom, nastolatkom i dorosłym ze specyficznymi trudnościami w nauce i/lub zachowaniu, a także tym osobom, które nie są w stanie w pełni realizować swojego potencjału.
Integracja bilateralna jest metodą terapeutyczną, która ma za zadanie doskonalenie współpracy półkul mózgowych. Odbywa się poprzez zastosowanie odpowiednio dobranych ćwiczeń ruchowych. W trakcie ćwiczeń aktywizowane jest spoidło wielkie tj. obszar mózgu odpowiedzialny za przesyłanie danych między obydwiema jego półkulami. Dobrze rozwinięte spoidło wielkie przesyła informacje szybciej i sprawniej, dzięki czemu mózg może funkcjonować bardziej efektywnie. W efekcie można poprawić nie tylko koordynację ruchową, ale również zwiększyć możliwości zapamiętywania, uczenia się, kojarzenia faktów, wyobraźnię i kreatywność. Dzięki wykonywanym ćwiczeniom uczymy się poznawać prawidłowe wzorce ruchowe oraz odnajdować położenie własnego ciała w przestrzeni i poznawać schemat własnego ciała. Ćwiczenia wpływają korzystnie na rozwój ruchowy i poznawczy. Inaczej rzecz ujmując, integracja bilateralna jest to umiejętność koordynacji i współpracy obu stron ciała w płaszczyźnie góra-dół, przód-tył, prawo-lewo. Określa moment, w którym dany ruch wykonywany jest przez jedną stronę ciała niezależnie od ruchów jego drugiej strony, a także koordynacji obydwu stron ciała podczas wykonywania wielu sekwencji ruchowych.
Warto nadmienić, że badania neurologiczne wykazały że wykonywanie skoordynowanych ruchów obustronnych działa stymulująco na zwiększanie liczby połączeń neuronalnych w mózgu.
Program terapeutyczny metodą integracji bilateralnej jest przeznaczony dla osób, które doświadczają problemów związanych z:
- obniżoną koordynacją obustronną,
- trudnościami w orientacji przestrzennej,
- nieumiejętnością różnicowania stron prawa/lewa,
- trudnościami w przekraczaniu linii środkowej ciała zarówno w płaszczyźnie prawa/lewa oraz przód/tył i góra/dół,
- niewykształconą w pełni lateralizacją,
- niskimi umiejętnościami wykonywania ruchów sekwencyjnych,
- słabą pamięcią i problemami z koncentracją uwagi,
- trudnościami szkolnymi,
- nadpobudliwością własnego ciała.